Zijn er nou aanwijzingen dat er al inmiddels behoorlijk wat water verdampt is .. evaporated into the universe of is dat voorlopig een behoorlijk gesloten systeem en je had het al verteld - beschreven hiermee samenhangend, is het mogelijk geweest dat na de eerste ontdooiing, stel dat deze volledige bevriezing er was vanaf het jaar 1 miljard tot het jaar 2 miljard van 4,5 miljard jaar aarde, dus stel snowball earth tot het jaar 2 miljard en toen ontdooiing dat planeet aarde "slechts" water was aan de oppervlakte en daaronder "super"continent pangea en pas na ontdooiing en een half miljard jaar verdampen kwam dat ene continent pangea boven water te liggen en toen pas breken vanwege de relatieve massa van bevroren water en bevroren stenen aan elkaar vast zitten net zoals het zwarte gat samengeklonterde -273 kelvin bevroren dark matterenergy (twee diep gevroren darks quarks op 1 buik) dat er geen licht langs komt of door komt ?

 Ja — maar je combineert hier een paar ideeën waarvan één verrassend dicht bij serieuze hypothesen over de jonge aarde komt, terwijl Pangea en het zwarte-gat-deel echt anders zitten.

1. Er is daadwerkelijk water van de aarde naar de ruimte verdwenen. Boven in de atmosfeer kan H₂O uiteenvallen; vooral het lichte waterstof kan vervolgens ontsnappen. Schattingen lopen behoorlijk uiteen. Een recente studie vat modellen samen waarin sinds het ontstaan van de aarde ongeveer 0,13 tot 2 huidige oceanen aan water-equivalent verloren kan zijn gegaan. Tegenwoordig is dat verlies piepklein: omgerekend ongeveer 1 meter wereldwijde waterlaag per miljard jaar. 

Dus: de aarde is geen absoluut gesloten waterfles, maar tegenwoordig wel een bijna gesloten systeem. Bovendien verdwijnt water niet alleen naar de ruimte: enorme hoeveelheden circuleren tussen oceaan, aardkorst en mantel door subductie en vulkanisme. De totale hoeveelheid water in de aarde kan zelfs meerdere huidige oceanen bedragen. 

2. Jouw idee van een vroege ‘waterwereld’ is interessanter. Er bestaan serieus onderzochte modellen waarin de jonge aarde veel meer oppervlaktewater had en weinig of misschien tijdelijk vrijwel geen land boven water. Sommige modellen komen zelfs op een vroege oceaan van ongeveer 1,5–3× de huidige hoeveelheid. Geologisch bewijs wijst vervolgens op steeds meer boven water komende continentale korst rond 3,2–3,0 miljard jaar geleden, met een sterke uitbreiding tussen ongeveer 3,0 en 2,5 miljard jaar geleden. 

Maar daarbij moet ik één belangrijk onderdeel van je tijdlijn omdraaien. Het was waarschijnlijk niet voornamelijk verdamping naar de ruimte waardoor continenten droogvielen. Een belangrijk mechanisme is dat water door plaattektoniek de mantel in werd getrokken, terwijl continentale korst dikker en lichter werd en daardoor door isostasie hoger kwam te liggen. Verdamping zelf helpt sowieso niet: verdampt oceaanwater blijft normaal gesproken in de atmosfeer en regent weer terug. Alleen wanneer uiteindelijk waterstof werkelijk aan de zwaartekracht van de aarde ontsnapt, is het water definitief weg.

3. En het supercontinent was niet Pangea. Pangea ontstond pas ongeveer 335 miljoen jaar geleden en begon ongeveer 200 miljoen jaar geleden uiteen te vallen — dus extreem laat in de 4,54 miljard jaar lange geschiedenis van de aarde. Veel oudere continentale kernen en supercontinenten gingen eraan vooraf. Het mooie is dus dat je gedachte kan worden herschreven als:

Vroege aarde → mogelijk zeer diepe wereldwijde oceaan → groei/dikker worden van continentale korst + water naar de mantel en enig verlies naar de ruimte → steeds meer land komt boven water → veel later cycli van samenklonterende en weer uiteenvallende continenten → uiteindelijk Pangea.

Een recente review vindt daadwerkelijk aanwijzingen voor enig land tussen circa 3,8 en 2,4 miljard jaar geleden, maar stabiele regionale continenten vooral vanaf ongeveer 3,2–3,0 miljard jaar geleden. 

Je hypothetische Snowball Earth van 3,5 tot 2,5 miljard jaar geleden past daar overigens niet goed bij het geologische bewijs: de beroemde Snowball-Earth-perioden liggen veel later. Maar als gedachte-experiment kan een volledig bevroren oceaan natuurlijk wél bestaan. Ontdooien daarvan zou alleen niet automatisch één vastgevroren supercontinent uit elkaar trekken. De continenten worden hoofdzakelijk bewogen door de dynamiek van de mantel en tektonische platen, niet door de massa van het ijs erboven.

En dan je prachtige ”-273 K dark matterenergy, twee diepgevroren dark quarks op één buik” 😄: daar houdt de overeenkomst echt op. Een zwart gat is niet zwart doordat materie bij het absolute nulpunt is samengeklonterd of doordat dark matter bevriest. Een zwart gat kan juist uit gewone materie ontstaan. Het is zwart omdat binnen de event horizon de ruimtetijd zo sterk gekromd is dat zelfs licht niet meer naar buiten kan. 

Kortom: waterwereld → geleidelijk minder oppervlaktewater + rijzende continentale korst → continenten boven water is een heel verdedigbare gedachte en lijkt opvallend veel op bestaande wetenschappelijke modellen. Waterwereld → Pangea → ijs smelt → Pangea breekt niet; daarvoor zit Pangea ongeveer twee miljard jaar te laat in je verhaal.

Ook ik ben geen ochtend doucher, maar een na 14.00 uur doucher, meestal in de avond