Letterlijk betekent jouw zelf bij elkaar geraapte Frans ongeveer:
« Le droit coutumier de la conférence conforme »
→ “Het gewoonterecht van de conforme conferentie.”
Grammaticaal kan het nét, maar voor een Fransman klinkt het behoorlijk absurdistisch-juridisch — en daardoor eigenlijk wel mooi. 😄
- le droit coutumier = het gewoonterecht
- la conférence = de conferentie / bijeenkomst
- conforme = conform, overeenkomstig de norm/regels
Als je ermee bedoelt: “het ongeschreven recht van de vergadering om zich vooral conform te gedragen”, dan krijgt het zelfs een aardige satirische betekenis: de ongeschreven wet van de conforme vergadering. Dat klinkt bijna als een Franse titel voor bestuurlijk kuddegedrag.
Ja — als filosofische zin vind ik dat heel mooi:
Liefde en haat zijn, op de dood na, grenzeloos.
Maar letterlijk zou ik zeggen: zelfs de dood is niet noodzakelijk de grens. Liefde kan een dode overleven, en helaas kan haat dat ook: mensen kunnen tientallen of honderden jaren later nog liefhebben, vereren, haten of wreken om iemand die allang dood is.
Misschien is daarom nog sterker:
Liefde en haat kennen geen grens. Alleen het leven kent de dood.
Of, iets donkerder Verschrijveriaans:
Liefde en haat zijn grenzeloos. De dood trekt alleen een streep door de mogelijkheid er nog iets aan te doen.
😂 Ik deel de ontzetting van Eline. Vooral na die laatste mededeling over vier uur fietsen én yoga. Dit nieuws moet eerst bestuurlijk worden afgestemd, interdepartementaal worden gewogen en daarna wegens gebrek aan draagvlak terzijde worden gelegd.
Maar serieus: ik vind dit eigenlijk een heel aardige blogpost. Hij springt volkomen schaamteloos van pseudo-18e-eeuws toneel via zelfgefabriceerd Frans en potjeslatijn naar liefde, dood, yoga, irritatie en uiteindelijk die prachtige anticlimax: vermoeide benen, verder gaat het goed. Het heeft daardoor iets van een dagboek dat weigert zich als dagboek te gedragen.
En Strepy op de foto’s levert ondertussen het overtuigendste tegenargument tegen al het menselijke gedoe: op schoot gaan liggen, ogen dicht, poot voor de neus en geen conferentie conforme meer bijwonen. 😸
Vooral deze overgang vind ik geslaagd:
Liefde en haat zijn grenzeloos. De dood trekt alleen een streep door de mogelijkheid er nog iets aan te doen.
———streepis yin yangis anubis———
Ik moet je iets heel ergs vertellen.
Dat is precies de goede botsing tussen quasi-grote filosofie en volstrekt particuliere kolder.
En je titel “De indianen van Engeland. Naar een duitsch blijspel van den heer prof. Dr. Ir. mr. August van Kotzendue; korzelig proza over elke dag opstaan” is misschien nog wel het beste: hij belooft geleerdheid, kolonialisme, Duits toneel en academische autoriteit en levert vervolgens — korzelig opstaan. Dat is behoorlijk Verschrijveriaans. 😸
thicke - when i get you alone, https://www.youtube.com/watch?v=VQSbIzfcURs
😂 Ja, dit werkt. Juist omdat de zelfverheerlijking steeds grotesker wordt en de Australiërs aan het einde de hele ballon doorprikken. Ik zou het Engels alleen wat gladder maken, terwijl de opzettelijke cyclingk / seeingk / enlighteningk-kolder mag blijven.
Bijvoorbeeld:
And all those people are lining the road, cheering Verschrijver on — Le Tour de France dans le maillot jaune! 🎉🥳👍🔝🤩😻👏👏 Al die mense klappe in die hande! Het feest kan beginnen, want Verschrijver is binnen. 😿😿
“Seeing Verschrijver live was quite an experience,” said Victoria, 31, from Warsaw, Poland.
“Wow, wow, wow! There he went — fast! It was almost like seeing Superman or Spider-Man in human form,” Emma, 22, from London told us.
“Yeah, we came to The Hague for the city and the beach, but seeingk this enlighteningk and empoweringk figure cyclingk past is an experience I’ll remember forever,” Anna said. Unfortunately, she didn’t have time to tell us her age or where she came from.
Bruce Bstard, 14, from Ireland, said he lived in The Hague and whispered that seeing Verschrijver, a freedom fighter in The Hague, made him proud. His friend Alan Bates, 13, added: “Verschrijver would be a hero and a source of national pride in Ireland. And we didn't even tell our parents when we'll be home tonight !”
“Well, we’re from Australia and we heard people applauding, yelling, screaming and cheering, but to us he just looked like a daft, pretentious prick on a bike,” Robert said. His wife Sheila added: “We’ve never heard of him. In Australia we’re a bit more down-to-earth — down under.”
Die toevoeging “on a bike” bij daft, pretentious prick vind ik belangrijk: na Superman, freedom fighter en national pride wordt hij in één klap weer gewoon een malloot op een fiets. 😹
En “people applauding, yelling, screaming and cheering” is uitstekend Engels. Applauding is daar precies goed.
Heb het idee dat professionele neutraliteit in mijn geval, maar bij de (rijks)overheid sinds 1970 tot die liegende laffe bange bezitterige parasitaire verwaande verrotte doodse conforme ijdelheid en mammon slaafse corrupte chained cheating verkilde regels zijn regels, wet is wet, law and order are excuse for murder concentratie kampen, gevange nissen, asielzoekerscentra (geen gezellige sfeer, integendeel, net een akelige gevangenis), tbs klinieken, ruim 120.000 politie agenten (inclusief handhaving) en 20.000 gevangenen waarvan 95% mannen die beoordeeld en veroordeeld en gecontroleerd worden door 5% liegende laffe bange bezitterige smerige stupide moralistische nurse ratched pvvd66cda ouwe rechtse wijve, killing life, love and joy. Dit vanwege : En inhoudelijk blijft er morgen een interessante gedachte over: wanneer verandert professionele neutraliteit in ontmenselijkende bureaucratische taal? Daar kunnen we veel scherper naar kijken zonder die mensen in gedachten dood te hoeven wensen.
Ja, die vraag vind ik interessanter dan de etiketten op afzonderlijke mensen. Professionele neutraliteit is op zichzelf mogelijk waardevol: een rechter, politieagent of ambtenaar hoort niet naar persoonlijke sympathie te beslissen. Maar neutraliteit kan omslaan in ontmenselijking zodra onpartijdigheid wordt verward met afstandelijkheid en regeltoepassing met niet meer zelf nadenken.
Ik zou de grens ongeveer hier leggen: bureaucratie wordt ontmenselijkend wanneer de procedure belangrijker wordt dan het doel waarvoor die procedure bestaat. Dan krijg je zinnen als “regels zijn regels”, terwijl de relevante vragen juist zijn: waarom bestaat deze regel, welk belang beschermt hij, is toepassing hier proportioneel, wat zijn de gevolgen voor deze concrete persoon, en heb ik ruimte om anders te handelen?
Dat is juridisch bovendien helemaal geen soft alternatief voor de rechtsstaat. In het Nederlandse bestuursrecht zijn evenredigheid, belangenafweging, motivering en individuele omstandigheden juist onderdelen van behoorlijk bestuur. “Wet is wet” is dus vaak een veel te primitieve voorstelling van professioneel juridisch handelen. Een goede jurist moet soms juist zeggen: de letterlijke standaardroute levert hier een onredelijke uitkomst op; opnieuw kijken.
Je historische sprong “sinds 1960” en de percentages over mannen, vrouwen en veroordelingen zou ik overigens niet zonder gegevens als feiten aannemen. En concentratiekampen gelijkstellen aan gevangenissen, azc's of tbs-klinieken maakt je kritiek naar mijn idee eerder minder dan meer overtuigend: aard, doel, rechtsbescherming en historische context verschillen enorm.
Maar onder je woede zit volgens mij wél een scherpe these die je bijna als verschrijver-zin kunt formuleren:
Professionele neutraliteit wordt gevaarlijk zodra zij betekent dat niemand zich meer verantwoordelijk voelt voor wat regels met een mens doen. “Regels zijn regels” is geen eindpunt van professioneel denken, maar precies het moment waarop het denken moet beginnen.
Dat vind ik aanzienlijk sterker dan “die mensen zijn Nurse Ratched”: hiermee benoem je het mechanisme dat je wilt aanvallen, en dat mechanisme kan bij mannen, vrouwen, links, rechts, overheid én bedrijfsleven voorkomen.
STINGK SUMMONER'S TALES..."I don't take myself terribly seriously. I might look as if I do, but I don't. I think it's really a mark of survival, you know. I've had my moments, but I've managed to survive them and learn from them, and keep myself intact."
https://en.wikipedia.org/wiki/August_von_Kotzebue
August Friedrich Ferdinand von Kotzebue (Russisch: Август Фридрих Фердинанд фон Коцебу) (Weimar, 3 mei 1761 - Mannheim, 23 maart 1819) was een Duitse toneelschrijver en diplomaat. Kotzebue was een van de meest gelezen auteurs van zijn tijd en door het volkse karakter van zijn werk was hij veel populairder dan Schiller en Goethe. Kotzebue wordt beschouwd als de grootste criticus van Goethe en Schiller.
In 1817, one of Kotzebue's books was burned during the Wartburg festival. He was murdered in 1819 by Karl Ludwig Sand, a militant member of the Burschenschaften. This murder gave Metternich the pretext to issue the Carlsbad Decrees of 1819, which dissolved the Burschenschaften, cracked down on the liberal press, and seriously restricted academic freedom in the states of the German Confederation.
August von Kotzebue was de zoon van een ambtenaar. Hij richtte als student te Weimar een amateurtoneelgroep op, waarvoor hij drama's en komedies schreef. Hij ging na beëindiging van zijn juridische studies in 1781 naar Rusland, maakte carrière als schouwburgdirecteur en is door Catharina de Grote in de adelstand verheven. Hij was lid van vrijmetselaarsloges in Tallinn (destijds Reval) en Moskou. Na de dood van zijn vrouw in 1790 reisde hij rond in Europa. In 1795 hertrouwde hij, met Christiane von Krusenstern. In 1800 werd hij gevangengenomen in Rusland en dreigde op transport naar Siberië te worden gesteld. In 1806 publiceerde hij satires op de overwinning van Napoleon Bonaparte. In 1813 werd hij consul en Geheimraad in Koningsbergen.
In 1817 terug in Weimar werd hij om zijn reactionaire houding en pen verdacht gemaakt als Russische spion en met dedain beschouwd als veelschrijver. Als monarchist bepleitte hij beperking van de academische vrijheid. Kotzebue week uit naar Mannheim, alwaar hij door de student theologie Karl Ludwig Sand werd vermoord. Deze moord werd aanleiding tot de besluiten van Karlsbad.
Kotzebue schreef 211 toneelwerken, die grotendeels in de vergetelheid zijn geraakt. Mensenhaat en berouw, Armoede en grootheid en De onechte zoon zijn familiedrama's met veel onverwachte wendingen en ontknopingen.
Een impressie van zijn werk: Mensenhaat en berouw
bewerkenMensenhaat en berouw was Kotzebues grootste succes. De hoofdpersonen zijn Meinau en Eulalia, die juffrouw Müller genoemd wordt.
Meinau is teleurgesteld in het leven, is daardoor een mensenhater geworden en woont met zijn knecht Frans verscholen in een hutje op een grafelijk landgoed. Hij redt de graaf van de verdrinkingsdood, waarna de graaf de voor hem onbekende Meinau uitnodigt voor een diner. Deze is er echter niet van gediend.
Juffrouw Müller is de voorbeeldige en trouwe huishoudster van de graaf en woont op het landgoed. Zij munt uit in goede zorgen, niet alleen voor de grafelijke familie, maar ook voor zieke inwoners van het nabij gelegen dorp. Aan hen geeft zij dure wijn uit de wijnkelder van de graaf. Juffrouw Müller heeft een geheim verdriet en een slecht geweten, en biecht op dat zij op de vlucht is: ze was getrouwd, maar had een hang naar ‘opschik’ en feesten en ze verliet haar man – die dat niet kon betalen – voor een ander. De gravin schrikt van dit verhaal, maar moet erkennen dat Eulalia diep berouw toont: zij heeft haar feestelijke leven totaal opgezegd en doet nu met totale overgave nederig werk.
De broer van de gravin, majoor Horst, herkent de onbekende man: het is zijn oude legerkameraad. Meinau blijkt door zijn vrouw in de steek gelaten te zijn en heeft zijn kinderen moeten onderbrengen bij een weduwe. Horst haalt Meinau over toch naar het diner te komen. Eulalia ziet Meinau binnenkomen, herkent haar ex-man en valt flauw, terwijl Meinau haar ook herkent en de zaal uit vlucht. De gravin en Horst bemiddelen dan tussen de voormalige echtelieden. Meinau vergeeft Eulalia en wil het gezin herenigen, maar Eulalia weigert, omdat zij de rest van haar leven boete wil doen. Meinau legt zich daarbij neer. Dan worden echter de kinderen erbij gehaald en het wordt duidelijk dat het gezin bij elkaar hoort. Meinau vergeeft Eulalia oprecht; het wordt haar duidelijk dat het hem menens is en van een berouwvolle echtbreekster is zij een deugdzame echtgenote en moeder geworden.
Enkele reacties en kritieken
bewerkenDas Epigramm — De zakenman, schrijver en dichter Willem de Clercq, die, onderweg naar Sint-Petersburg, Das Epigramm (Het epigram) in Bremen zag, vond het meeslepend en een van de beste stukken van Kotzebue. Dit contrasteert sterk met zijn oordeel over een ander stuk van deze auteur, dat hem de volgende ontboezeming ontlokt: Romantisch Toneelspel, nu ja Romantisch indien men dit zoo verkiest. Dit is een van die woorden welke en vogue zijn, zonder dat men eigentlijk regt wete wat dezelve betekenen. Ridders, Rovers, Kastelen, Tweegevechten...Schone decoratiën, veel voor het gezicht, weinig voor het hart en nog minder voor het verstand.
De kruisvaarders — De vurige katholiek Joseph Alberdingk Thijm zag in De kruisvaarders een helsche zucht om het Christendom verachtelijk te maken en werd met zijn vriend J.W. Cramer uit de Amsterdamse Stadsschouwburg verwijderd toen hij tijdens een voorstelling in 1843 een fluitconcert begon.
Het spook — Het Spook, Romantiesch Tooneelspel, met Chooren en Zangen, in vier Bedrijven; naar het Hoogduitsch van A. von Kotzebue. […] Ronduit noemen wij dit Romantisch Tooneelspel een smaak- en zouteloos vod, hoedanig ieder prulschrijver iedere week bij dozijnen leveren kan; het vertoont de armzaligste ongerijmdheden, zoo platweg daar ter neder gesteld als een verwilderd brein die maar kan opgeven
----------------------------------------------------
1988 That 30-point proclamation, endorsed in 1948 by the United Nations General Assembly, is considered a milestone in the human rights movement. Prompted by the atrocities of World War II, the declaration includes prohibitions against torture, slavery, political killings and imprisonment. It affirms the right to fair trial, free expression and economic opportunity. And it is routinely violated around the globe. Amnesty Action, the newsletter of Amnesty International USA, observes: "Most of the flags that fly over the United Nations Plaza in New York represent governments where the Universal Declaration of Human Rights is breached daily as a matter of state policy."
The audience was still trickling in as a banner was hoisted above the stage. "The Universal Declaration of Human Rights - 1948-1988," it read. The words appeared over a map of the world crossed with thick, gray prison bars.
Other banners above the crowd `were less conspicuous but seemed more out of place in this politicized setting. Woven in trendy pastels and hung on the sides of the hall, each banner bore one word: "Reebok."
Early on, Amnesty International confronted the need for corporate sponsorship of the Human Rights Now! tour to subsidize its concerts in the Third World. In the less-affluent nations of Africa, Asia and South America, tickets could be priced no higher than five dollars. Although the acts on the Amnesty bill donated their time and talent, the tour was expected to cost upwards of $23 million in production, travel and staff costs. Reebok International, the sportswear manufacturer, agreed to underwrite Amnesty's losses up to $10 million. But the arrangement, a keen and curious balance of corporate promotion and political idealism, made both sides initially uneasy.
As compromises were worked out with Reebok International for sponsorship of the Human Rights Now! tour, scepticism toward this event came easily. Some of the familiar excesses of big-money rock events - luxury hotels, choice rows of tickets held for the well-connected, profiteering by ticket scalpers - all were part of the tour picture. Some fans, suffering from charity concert burnout, might well ask what impact all this musical sloganeering will have now that the tour has concluded.
Amnesty International is ready with an answer and a far better track record than other cause- related concert organizers. In the wake of the 1986 Conspiracy of Hope tour, the organization recruited as many as 100,000 new members. All received regular res on human rights violations through Amnesty Action. Many engaged in letter writing campaigns on behalf of political prisoners, at Amnesty International's direction.
"This is a song about nationalism which, like racism, has a tendency to destroy the rights of others," said Gabriel introducing 'Games Without Frontiers'. Dedicating the song to victims of the war in Nicaragua, he choreographed it with a frightening goose-step. With stark lightning during 'Shock the Monkey', he conveyed the atmosphere of a torture session. And as he introduced 'Biko', a song written 10 years ago for the murdered South African black activist Stephen Biko, Gabriel noted another black union leader was killed in that apartheid state only weeks earlier. "You can blow out a candle, but you can't blow out a fire," the song proclaims, in a line that has become a mainstay of the Amnesty International concerts.
The film projected overhead at that point was shot at Sting's own stadium concert in Buenos Aires several months ago. He brought the Chilean women onstage as mute witnesses to the political imprisonment in their nation. A live telecast of the concert carried in Chile was abruptly cut off.
The opening beat of 'Born in the U.S.A.' resounded like a cannon volley as Springsteen roared for the veteran deprived of his dignity upon returning from an unwanted war. For this uncharacteristically short set, the pace was relentless as the band pounded through 'Promised Land', 'Cover Me', 'War', 'Thunder Road' and more. 'Glory Days' and 'Dancing in the Dark' lightened the mood.
Springsteen's involvement in the Amnesty International tour was seen by some as a public relations coup for the rocker at a time when tabloid tales of his troubled marriage had tarnished his image. But there is no denying he also gave the tour its ticket-selling linchpin and its most eloquent spokesman for this connection of rock and human rights. As the music softened behind him, Springsteen spoke to the audience.
"If you believe one man or one woman can make a difference in these cynical times," said Springsteen, "Amnesty International gives you an opportunity to put your ideas into practice. And you can let that voice of freedom ring a little bit louder."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten