Ja, daar is behoorlijk wat over bekend uit modellen van sterevolutie — en in je voorstelling zit één belangrijke verwisseling: de Zon wordt uiteindelijk geen rode dwerg maar een witte dwerg. En die enorme opzwelling is ook geen steekvlam van slechts enkele miljoenen jaren.
Grofweg verloopt het zo:
Nu → steeds fellere Zon → rode reus → buitenlagen verdwijnen → witte dwerg.
De Zon is nu ongeveer 4,6 miljard jaar oud. Tijdens de komende miljarden jaren wordt ze geleidelijk helderder. Dat gaat zo langzaam dat het voor de aarde al veel eerder misgaat dan wanneer de Zon haar daadwerkelijk bereikt: NASA geeft als orde van grootte dat over ongeveer 2 miljard jaar de oceanen beginnen te verdampen. (NASA Science)
Over ongeveer 5 miljard jaar raakt de waterstof in de kern uitgeput. De kern krimpt en wordt heter, terwijl waterstoffusie in een schil rondom de kern doorgaat. Daardoor zwellen de buitenlagen gigantisch op: de Zon wordt een rode reus. Mercurius en Venus verdwijnen vrijwel zeker in de Zon; of de aarde letterlijk wordt opgeslokt is modelafhankelijk, maar ze is hoe dan ook allang totaal verschroeid. (NASA Science)
En hier zat volgens mij jouw interessantste vraag: wat gebeurt er dan met Jupiter, Saturnus en hun ijsrijke manen?
Daar wordt het juist even spectaculair. De leefbare zone schuift enorm naar buiten. Jupiter en Saturnus worden niet door de Zon opgeslokt. Hun nu ijskoude manen krijgen gedurende een periode honderden tot duizenden malen meer zonne-energie dan tegenwoordig. NASA bespreekt modellen waarin verre bevroren werelden zoals Europa en Enceladus kunnen ontdooien en waarin de omgeving van Jupiter en Saturnus tijdelijk in de leefbare zone terechtkomt. Voor een zonachtige ster kan zo'n gunstige periode in sommige modellen tot ongeveer een half miljard jaar duren. (NASA Science)
Dat betekent overigens niet automatisch prachtige blauwe Europa- en Enceladus-aardes. Hun geringe zwaartekracht, atmosferen, ijslagen, samenstelling en de sterk veranderende zonnewind maken het ingewikkeld. Titan is bijzonder interessant omdat hij al een dikke atmosfeer heeft. Europa en Enceladus hebben waarschijnlijk waterreservoirs/oceanen onder hun ijs; het is dus denkbaar dat de sterk toegenomen zonnestraling hun oppervlakken drastisch verandert. (NASA Science)
Daarna wordt het weer akelig koud. De rode-reusfase is geen explosie zoals een supernova. Onze Zon is daarvoor veel te licht. De hele eindfase duurt ruwweg een miljard jaar. Uiteindelijk stoot de Zon haar buitenste lagen af; daarvan ontstaat een planetaire nevel. De overgebleven hete kern wordt een witte dwerg, ongeveer zo groot als de aarde. Die produceert geen nieuwe kernfusie-energie meer en koelt vervolgens miljarden en uiteindelijk veel langer af. (NASA)
Dus jouw “5 miljoen jaar steekvlam” zou ik vervangen door iets veel langzamers en vreemders: een ongeveer miljard jaar durende oude-dagsfase waarin de Zon enorm opzwelt, weer verandert, massa verliest en uiteindelijk haar buitenkant de ruimte in blaast. De allerlaatste afstoting van de buitenlagen kan astronomisch gezien wél behoorlijk snel verlopen — tienduizenden jaren — maar dat is iets anders dan één enorme steekvlam. (NASA Science)
En er gebeurt nog iets moois met Jupiter en Saturnus: doordat de Zon tijdens haar dood veel massa verliest, wordt haar zwaartekracht zwakker. Als Jupiter en Saturnus met hun manen het geweld netjes overleven, zullen hun banen daardoor naar buiten opschuiven. Ze blijven dus waarschijnlijk als complete mini-zonnestelseltjes rond het restant draaien: Jupiter met Io, Europa, Ganymedes, Callisto enzovoort en Saturnus met Titan, Enceladus enzovoort — alleen uiteindelijk rond een piepkleine witte dwerg waar ooit die enorme Zon stond.
Het merkwaardigste vind ik eigenlijk: de aarde kan al miljarden jaren dood zijn terwijl Europa, Enceladus en Titan juist hun relatief warme “lente” beleven. Daarna dooft ook die lente weer uit. (NASA Science)
En is er nog een kleine 5% kans dat planeet aarde weg gedrukt wordt tijdens die relatieve uitbarsting van kracht, dat er een soort omgekeerde zwaartekracht "geldt" en planeet aarde naar Mars opschuift, 1,5 ae van de zon verwijderd in plaats van 1 ae nu ?
Ja — het mechanisme dat je beschrijft bestaat echt, maar het is geen omgekeerde zwaartekracht. En die 5% zou ik er niet aan hangen; zo'n betrouwbare kans kunnen astronomen niet geven.
Wanneer de Zon rode reus wordt, verliest ze een flink deel van haar massa door een sterke sterrenwind. Daardoor wordt haar zwaartekracht zwakker. De aarde behoudt grotendeels haar baansnelheid en impulsmoment en haar baan gaat daardoor naar buiten. In modellen waarin je alleen dit massaverlies bekijkt, kan de aarde inderdaad van ongeveer 1 AE naar circa 1,5 AE opschuiven — toevallig ongeveer de huidige afstand van Mars. (Wiley Online Library)
Dus jouw intuïtie is verrassend raak:
Zon verliest massa → minder aantrekkingskracht → aarde spiraalt langzaam naar buiten → mogelijk ~1,5 AE.
Het is alleen geen plotselinge duw tijdens een uitbarsting. De zwaartekracht blijft altijd aantrekkend; het zwaartekrachtsveld wordt geleidelijk zwakker doordat de Zon lichter wordt.
En daar ontstaat een prachtige kosmische wedstrijd. Terwijl massaverlies de aarde naar buiten helpt, veroorzaken de enorme rode Zon en haar getijdenwerking juist verlies van baanenergie, waardoor de aarde weer naar binnen wordt getrokken.
In een bekende gedetailleerde berekening van Schröder & Smith wint uiteindelijk de Zon: ondanks het naar buiten schuiven wordt de aarde ongeveer 7,6 miljard jaar vanaf nu opgeslokt. Hun berekening komt erop uit dat een planeet die nú al op ongeveer 1,15 AE of verder stond, waarschijnlijk zou ontsnappen. (Wiley Online Library)
Dus ik zou het niet formuleren als “5% kans dat de aarde naar 1,5 AE ontsnapt”, maar als:
De aarde zal door het massaverlies van de stervende Zon daadwerkelijk naar buiten willen migreren, mogelijk richting 1,5 AE. Of ze daarmee de rode reus kan ontlopen, hangt af van de strijd tussen dat massaverlies en de getijdenwerking. De beste gedetailleerde modellen laten haar vooralsnog verliezen.
En als de aarde wél zou ontsnappen, zou dat haar natuurlijk niet meer redden als leefbare aarde: de oceanen en vrijwel de hele huidige biosfeer zijn dan al miljarden jaren eerder verdwenen.
En met Geraldine Bussienne zeer close gedanst, slow dansen lichaam tegen elkaar (slijpen werd het ook genoemd) in 1990, ze was helemaal into me, dat merkte ik aan alles en ik ook into haar en dan ga ik popie jopie met een ander dansen .. en Brusselse europese commissie Joëlle ook zo knap, wel met kind en door zo’n ass hole vent in de steek gelaten, in 1991 .. en 1987 in de zomer heel close vrijen met Pascale de Rixensart, Biẽrges vlakbij Brussel, wat was ze warm zacht mij omsluitend, wat jammer dat ik daar geen wat langere relatie mee kreeg, 1 van deze 3, het liefste met Geraldine .. en toen iets heel vreemds, Geraldine belde me in 2009 bij de autoriteit persoonsgegevens vanuit Brussel over een privacy zaak waarbij haar een schikkingsvoorstel was gedaan en ze wilde van mij horen of dat een goed voorstel was en of ze ermee in moest stemmen. Hoe kan zoiets ? Dan moet ze .. heel vreemd .. 18 jaar later wist ze me daar telefonisch te vinden, 1 avond/nacht close mee gedanst (en toen, 2009, stond mijn naam en niets van mij op internet, dat weet ik 100% zeker) .. net zoals Sabine Dohmen het telefoonnummer wist te vinden van de vriendin die ik toen had in 1996, ik had geen telefoon op mijn naam, ontmoet in Mallorca, rare vrouwen kenne we jullie wel fertelle. Maar dat was nog enigszins leuk, niet die kwaadaardige ziekelijke laffe liegende liefdeloze bange bezitterige behoudzuchtige smerige stupide schutz staffel parasitaire verwaande verrotte doodse dodelijke conforme corrupte chained cheating krrrengetjes barbara ssmerigste schijtwijf van de griend van de vrouwe lijke on rechter lijke dead cuntss onmacht, openbare hysterie minniesterie en martha neeter braaksma 🧟♀️🧟♀️🤮🤮 nurse ratched fivoor b.v. en dat vaak net zo gore smerige pestilente vain void deadly lll bbb ss pvvd66cda ouwe manweive tuig van de rijks overheid b.v.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten