Nu weer vanaf de 55ste minuut, you're under control neelix, https://www.youtube.com/watch?v=bqB3HtzreS8
Wat betekent vintage (wine, clothes, algemeen) ?
Vintage betekende oorspronkelijk iets heel specifieks bij wijn en heeft daarna een veel bredere betekenis gekregen.
Bij wijn betekent vintage oorspronkelijk wijnoogst/oogstjaar, en vervolgens wijn uit een bepaald oogstjaar. A 1990 vintage = wijn van druiven die in 1990 zijn geoogst. Het woord komt via Oudfrans uiteindelijk van het Latijnse vindemia: druivenoogst.
Bij kleding betekent vintage: kleding uit een eerdere periode die vanwege ouderdom, stijl of kwaliteit opnieuw aantrekkelijk is. Dus niet simpelweg tweedehands: een jas van vorig jaar op Marktplaats is tweedehands, maar nauwelijks vintage. Een originele jas uit de jaren 60 of 70 kan dat wel zijn. Retro is weer iets anders: nieuw gemaakt, maar bewust in een oude stijl.
Algemeen heeft vintage daardoor ongeveer de betekenis gekregen van “karakteristiek en waardevol/mooi uit een vroegere periode”: vintage furniture, vintage cars, vintage watches.
En er bestaat nog een leuke figuurlijke betekenis:
“That was vintage Federer.” = Dat was Federer zoals we hem op zijn allerbest kennen.
Dus vintage Verschrijver zou niet betekenen oude Verschrijver, maar eerder: onmiskenbaar Verschrijver, klassiek exemplaar, goed oogstjaar. 😄
Intussen weet elke man wel dat vrouwen het fijn vinden om complimentjes te krijgen. Natuurlijk kun je dat elke dag doen, maar vaak gaat het erom dat je het af en toe doet en het oprecht voelt. Sommige complimenten laten haar blozen, andere maken haar juist ongemakkelijk. En eerlijk? Veel complimenten worden al te vaak uitgesproken en raken daardoor minder waardevol.
De meest ondergewaardeerde complimenten
Het goede nieuws: het is écht bewezen dat mensen die complimenten krijgen zich beter in hun vel voelen en meer zelfvertrouwen hebben. En ja, dat werkt net zo goed tijdens het flirten. Maar welke complimentjes doen het ook echt goed en welke zijn inmiddels afgezaagd?
Wij hebben het voor je uitgezocht: dit zijn de complimenten die vrouwen écht waarderen. Kleine woorden met grote impact. Perfect om haar te laten glimlachen én een blijvende indruk te maken.
1. Ik lach het meest met jou
Dit compliment zegt eigenlijk: jij maakt mijn wereld leuker. Het laat zien dat je haar gezelschap waardeert en dat ze een positieve impact op je heeft. Vrouwen horen vaak genoeg dat ze knap zijn, maar hoe vaak hoort iemand dat hij of zij het meest geniet van hún gevoel voor humor? Door dit te zeggen, laat je zien dat jullie connectie uniek is en dat jij echt van haar aanwezigheid geniet. Dat raakt meer dan zomaar een oppervlakkig compliment.
2. Ik heb al zoveel geleerd van jou
Vrouwen en mannen kunnen soms het gevoel hebben dat ze nutteloze informatie vertellen. Vooral als de reactie op hun weetje of feitje niet heel groot is. Door aan een vrouw te vertellen dat je al ontzettend veel van haar hebt geleerd, geef je haar het gevoel dat ze interessante informatie vertelt en zullen haar twijfels over haar relevantie helemaal wegvallen.
3. Je hebt zo’n mooie ziel (beetje creepy, deze)
Dit compliment gaat veel verder dan alleen uiterlijk of kleding. Het laat zien dat je haar innerlijke kwaliteiten opmerkt en waardeert – haar vriendelijkheid, haar humor, haar manier van omgaan met mensen. Vrouwen krijgen vaak genoeg opmerkingen over hoe ze eruitzien, maar zelden iemand die echt ziet wie ze van binnen zijn. Door te zeggen dat ze een mooie ziel heeft, geef je een oprecht compliment dat diep binnenkomt en echt bijblijft. Klinkt nogal gelovig gleuvig fake phony, dr dominee aan het knorwoord.
4. Ik vertrouw je blindelings
Dit klinkt misschien meer als een feit dan als een compliment, maar voor een vrouw kan dit heel prettig overkomen. Ze zal namelijk het gevoel krijgen dat je haar voor de volle 100% vertrouwt en je écht in haar gelooft.
5. Iemand zoals jij heb ik nog nooit ontmoet
Jezelf uniek voelen is voor veel vrouwen één van de fijnste gevoelens. Wij mannen kunnen namelijk best plat praten over andere vrouwen en dan is het extra fijn voor een vrouw om te horen dat ze wel écht anders is dan anderen.
6. Je bent goed in je vak
Waardering voor je werk ontvang je niet altijd op de werkvloer. Herkenbaar? Al helemaal niet als het je dag niet is geweest. Wanneer je partner thuiskomt en ze vertelt dat ze een kutdag heeft gehad, is het het beste om nog eens te benadrukken hoe goed ze is in wat ze doet. Het geeft haar zelfvertrouwen én ze zal het heel fijn vinden dat je dat nog een keer bevestigt.
7. Ik ben meer mezelf als ik bij jou ben
Elkaar aanvullen in karakter is één van de mooiste dingen die er bestaan in het leven. Vrouwen vinden het heerlijk wanneer ze écht een rol spelen in het leven van een man. Dus wanneer je ze vertelt dat je meer jezelf bent als ze om je heen is, geeft haar dat een voldaan gevoel.
8. Je bent echt meer dan knap
Met dit compliment laat je zien dat je verder kijkt dan haar uiterlijk. Natuurlijk valt ze op door hoe ze eruitziet, maar jij ziet ook haar intelligentie, haar humor, haar ambitie of gewoon de manier waarop ze zichzelf is. Het zegt: jij bent niet alleen mooi, je bent interessant, bijzonder en compleet. Dat soort complimenten vallen op, omdat de meeste mannen nog steeds blijven steken bij alleen uiterlijk.
9. Je ziet er geweldig uit, net zoals altijd
Om een vrouw echt te laten blozen, kun je dit compliment gebruiken. Met dit compliment hoort ze namelijk wat ze wil horen: ze ziet er ALTIJD goed uit. Vrouwen kunnen namelijk heel erg in een achtbaan zitten wat betreft het uiterlijk. En hiermee zeg je dat ze er bijvoorbeeld óók zonder make-up op een slechte dag goed uitziet.
10. Met jou tijd spenderen is het leukste wat er is
Een vrouw moet het gevoel hebben dat tijd met haar doorbrengen het leukste is op aarde. Precies door dat te zeggen geef je haar dat gevoel ook. Je hoeft echt geen andere complimenten te geven wanneer je gewoon zegt waar het op staat. Deze werkt altijd.
Wist je ook dat je flink de plank mis kan slaan? Lees over de slechte complimenten die je een vrouw nooit moet geven.
Er zijn een aantal slechte complimenten die niet werken
Wanneer je aan complimenten denkt, moet het positief zijn. Toch bereik je (zonder dat je het door hebt) met sommige complimenten juist het tegenovergestelde. Dat willen we natuurlijk zo goed als mogelijk voorkomen. Deze drie ‘complimenten’ moet je een vrouw nooit geven.
1. Afsluiten met ‘voor een vrouw’
Je kent het wel. Ze doet iets en je staat er gewoon even van te kijken. Lang niet iedere vrouw weet bijvoorbeeld hoe ze een gaatje boort of hoe een schuurmachine werkt. Wanneer ze het toch voor elkaar krijgt, ben je waarschijnlijk geneigd om te zeggen: ‘wat ben jij daar goed in voor een vrouw‘. Luister nog eens even goed naar de zin en bedenk je hoe dit eigenlijk klinkt. Minder positief dan je bedoelt, hé? Laat dat laatste stukje gewoon weg en probeer mannen en vrouwen vergelijkingen gewoon weg te laten uit complimenten. Ze wordt echt veel gelukkiger als je gewoon zegt dat ze er super goed in is.
2. Vergelijken met je ex
Je bedoelt het waarschijnlijk alleen maar goed wanneer je je vriendin vertelt dat ze iets beter kan dan je ex. Toch is dit misschien niet het beste vergelijkingsmateriaal. Jouw partner hoort je namelijk liever helemaal niet praten over je ex. Dat is verleden tijd! Vergelijk dus nooit met je ex, ook al bedoel je het nog zo goed.
3. Uiterlijke aspecten die gevoelig liggen
Probeer op te passen met dit soort complimenten. Hoewel complimenten over uiterlijk natuurlijk super goed bedoeld zijn, kunnen ze toch wat minder fijn overkomen. Zeg bijvoorbeeld nooit ‘Wat zie je er goed uit! Ben je afgevallen?’ Een vrouw zal niet horen dat ze er goed uitziet, maar dat ze er eerder eigenlijk niet goed (of zelfs dik) uitzag. Dit zijn gevoelige onderwerpen en kun je beter vermijden. Zeg dus gewoon dat ze er goed uitziet!
Turtles of schildpadden schijnen heel veel lawaai te maken als ze paren en leeuwen en paarden onder andere ook ? Ik ben altijd geruisloos, maar een orgasme voelde Astrid zo goed dat ze er zelf ook 1 kreeg en daarbij wel kreunende geluiden maakte, de eerste 2 jaar, en dat vond ik eng, kreungilletjes heel kort als een 10 jarig meisje. Daarna werd het top sex, de laatste ruim 2 jaar. Een andere dame kwam schaterend klaar, de eerste keer enigszins leuk, de derde keer niet meer. Bleek ze ook nog so sielig slachtofferig sneu de schuld aan jou te geven zoals eva eikel en boom, gauw weg nah ! Um gauwah ! De kreet van tarzan johnny weismuller die “wegwezen !” betekende. I need a lot of sleep, so i like to be in bed by then met zo’n huilerig bibberig sneu sielig stemmetje.
The larger meaning escaped me, but it certainly wasn't predictable.
😄 Dat leest bijna als een miniatuur op zichzelf: van “Most life is made in silence” via luidruchtige schildpadden, leeuwen, paarden en menselijke orgasmes naar Johnny Weissmuller en uiteindelijk:
“The larger meaning escaped me, but it certainly wasn’t predictable.”
Die laatste zin past er juist wonderlijk goed onder. De larger meaning ontgaat inderdaad een beetje, maar voorspelbaar is het beslist niet.
En biologisch klopt je beginpunt aardig: schildpadden kunnen tijdens de paring verrassend luidruchtig zijn — piepen, kreunen, hijgen — en ook leeuwen kunnen behoorlijk vocaal zijn. Paarden zijn gemiddeld minder spectaculair vocaal tijdens de paring, al komen hinniken, snuiven en andere geluiden zeker voor.
“Most life is made in silence” vind ik trouwens mooi juist omdat het letterlijk én figuurlijk werkt: het meeste leven ontstaat zonder veel ceremonie — terwijl sommige schildpadden kennelijk bezwaar maken tegen die formulering. 😄
just eat it .. just do it up your airs
Greg Giraldo, https://www.youtube.com/watch?v=ivyh8PewoFc
En er zitten nog een paar hele goede tussen of bij, toen was de pret daarvan over, en Greg Giraldo snel dood(stil) : https://www.youtube.com/watch?v=k3esmR7IpVM
Later ga ik deze zeer geestige cabaretiëre op zoeken, de shows rond 2009 van haar, 1 van de 10 meest grappige dames ooit : https://en.wikipedia.org/wiki/Iliza_Shlesinger
Ik denk dat ik haar vrijwel zeker gevonden heb: Iliza Shlesinger. 😄
De kreeftgrap is namelijk bijna woordelijk terug te vinden in haar materiaal: ze waarschuwt vrouwen dat je op een date geen lobster moet bestellen omdat dat het duurste op het menu is, en bouwt vervolgens de grap uit alsof de kreeft een soort seksuele tegenprestatie schept. In War Paint zegt ze later expliciet dat je natuurlijk niet met hem naar bed hoeft alleen omdat je kreeft hebt gegeten. (Scribd)
Ook jouw datering rond 2009 past verrassend goed. Shlesinger won in 2008 Last Comic Standing, trad in 2009 op in Pauly Shore and Friends, en had in 2010 zowel Live at Gotham als haar eigen Comedy Central Presents. Haar eerste volledige special, War Paint, kwam pas in 2013. (Dead-Frog - A Comedy Blog)
Dus het kan heel goed dat jij rond 2009/2010 een kortere tv-set van haar hebt gezien en dat zij de kreeftgrap later in uitgebreidere vorm in War Paint heeft opgenomen. Je herinnering aan een half uur doet mij vooral denken aan Comedy Central Presents: Iliza Shlesinger uit 2010.
Het aardige is dat je geheugen na ongeveer zestien jaar juist dat krankzinnig specifieke detail heeft bewaard: vrouw + date + kreeft + nu moet ik zeker met hem naar bed. Dat detail levert inderdaad Iliza op. 😄
Alleen die tweede herinnering — vijf vriendinnen, autopech, als verloren schapen over de snelweg — heb ik nog niet hard aan haar kunnen koppelen. Als dát óók in dezelfde set blijkt te zitten, hebben we haar helemaal te pakken. Ik kan specifiek die oude 2008–2010-optredens/transcripten verder nalopen om te achterhalen welke uitzending jij waarschijnlijk hebt gezien.
Las ergens dat de mens meer genetische overeenkomst heeft met het varken dan met sommige aapsoorten. Zie de varkens ogen en overige overeenkomsten met domald trump, piggy willy en jessicka schweinescheiss haitsma. Is dat juist ?
Nee, als algemene uitspraak over genetische verwantschap klopt dat niet. Waarschijnlijk heb je iets gelezen waarin verschillende manieren om DNA-overeenkomst te meten door elkaar liepen.
De evolutionaire stamboom is heel duidelijk: mensen behoren tot de primaten. Onze naaste levende verwanten zijn chimpansees en bonobo's. Daarna komen gorilla's, orang-oetans enzovoort. Een varken staat evolutionair véél verder van ons af. Ruwweg:
mens ↔ chimpansee/bonobo: gemeenschappelijke voorouder ongeveer 6–8 miljoen jaar geleden;
mens ↔ resusaap/makaak: ongeveer 25–30 miljoen jaar;
mens ↔ varken: grofweg 90 miljoen jaar geleden.
De verwarring ontstaat doordat je soms percentages tegenkomt als “mensen delen 98% van hun DNA met varkens”. Zo'n percentage is zonder uitleg vrijwel betekenisloos. Je kunt alleen overeenkomstige genen vergelijken, alleen eiwitcoderende stukken, specifieke eiwitten, of juist het complete genoom inclusief stukken die ontbreken of sterk veranderd zijn. Dan krijg je totaal verschillende percentages.
Wat wel opvallend is: varkens lijken fysiologisch op allerlei punten behoorlijk op mensen. Hun organen hebben bruikbare afmetingen, huid en stofwisseling vertonen overeenkomsten, en daarom worden varkens veel gebruikt als medisch model en zelfs onderzocht/gebruikt voor xenotransplantatie.
Maar genetisch gezien geldt gewoon:
mens → andere mensapen → andere apen → ……………………… → varken.
Dus zelfs een vrij verre apensoort is in het algemeen evolutionair en genetisch nauwer aan jou verwant dan een varken.
En ja, jammer voor de Verschrijveriaanse hypothese Homo sapiens = Sus scrofa met een hypotheek en een LinkedIn-account. Biologisch krijgt die helaas geen voldoende. 😄
😁 Als karikatuur kun je natuurlijk bij mensen varkensachtige, aapachtige, katachtige of vogelachtige trekken menen te zien. Ons brein is buitengewoon goed in zulke visuele associaties.
Maar biologisch zegt dat vrijwel niets. Een menselijke neus, kleine ogen, ronde wangen of bepaalde gezichtsverhoudingen kunnen toevallig aan een varken doen denken, terwijl die persoon genetisch uiteraard net zo goed Homo sapiens is als ieder ander. Ook bij Donald Trump of leden van het Nederlandse koningshuis verandert uiterlijke gelijkenis niets aan de evolutionaire afstand tot varkens.
Sterker nog, er zit een aardige grap van de evolutie in:
Je kunt eruitzien als Piglet, bewegen als Donald Duck en klinken als Kermit — en genetisch blijf je veel dichter bij een chimpansee dan bij een varken, eend of kikker. 😄
Kun je het verhaal mooi voor denkbeeldige 1000 lezers samenvatten. En die naam Athos is vooral bekend door de 3 musketiers ? Heeft athos nog een betekenis ? “And Athos had. He’d broken Holland one bone, one day, one order at a time. Until all Holland wanted, more than the ability to save his world, more than the strength to bring the magic back, more than anything, was for it to end.
It was cowardice, he knew, but cowardice came so much easier than hope.”
― **V.E. Schwab, **A Conjuring of Light
Ja. Athos is voor veel mensen in de eerste plaats de naam uit De drie musketiers van Alexandre Dumas (1844): Athos, Porthos en Aramis, met d’Artagnan als de beroemde vierde man. Dumas baseerde zijn Athos losjes op een werkelijk bestaande musketier, Armand d’Athos. (Wikipedia)
Maar Athos is veel ouder. Ἄθως is ook de oude naam van de Griekse berg Athos. In de Griekse mythologie was Athos een gigant die met Poseidon vocht; verschillende versies van de mythe verbinden hun gevecht met het ontstaan van de berg. De precieze oorspronkelijke betekenis van het woord Athos is onzeker — waarschijnlijk is de naam zelfs ouder dan het Grieks. (Wikipedia)
En bij Schwab is Athos Dane juist géén nobele musketier, maar degene die Holland systematisch heeft gebroken. De Nederlandse vertaling geeft de passage trouwens vrijwel letterlijk weer: “bot na bot, dag na dag, bevel na bevel”. (Boekhandel Koops)
Voor die denkbeeldige 1000 lezers
Het verhaal achter het citaat is eigenlijk nog sterker dan het losse citaat. Holland wil zijn stervende wereld redden. Hij verlangt naar voldoende kracht om de verdwenen magie terug te brengen en zijn wereld weer tot leven te wekken. Maar Athos Dane krijgt macht over hem en breekt hem langzaam: niet met één vernietigende daad, maar beetje bij beetje — lichamelijk én geestelijk, dag na dag. (Boekhandel Koops)
Uiteindelijk is Holland zo uitgeput dat zijn oorspronkelijke grote verlangen — ik wil mijn wereld redden — wordt verdrongen door één veel kleiner verlangen: ik wil alleen nog dat dit ophoudt. Wanneer hij vervolgens de mogelijkheid krijgt zich niet langer te verdedigen, doet hij dat ook niet. Wat hij voelt wanneer hij denkt dat hij sterft, is geen paniek maar opluchting. Alleen sterft hij niet. Hij ontwaakt, kapot maar vrij van Athos, en krijgt opnieuw een keuze: opgeven óf nog één keer proberen zijn wereld te redden. (AbeBooks)
En daardoor vind ik die laatste gedachte zo mooi:
“Cowardice came so much easier than hope.”
Niet omdat Holland eenvoudigweg een lafaard is. Integendeel: Schwab laat zien dat hoop soms veel meer moed kost dan opgeven. Wie niets meer hoopt, kan ook niet opnieuw teleurgesteld, verraden of gebroken worden. Hoop betekent dat je jezelf opnieuw blootstelt aan de mogelijkheid dat het nóg een keer verschrikkelijk misgaat.
Of iets Verschrijveriaanser:
Hope is bloody hard work. Despair, once properly installed, runs almost entirely by itself.
Dat is volgens mij precies waarom dat korte zinnetje blijft hangen.
En dat is alles wat er in "a conjuring of light"staat, geen happy of dramatic end ?
Nee 😄 — mijn samenvatting was alleen de achtergrond van dat ene citaat, niet het hele verhaal van A Conjuring of Light.
Het boek heeft juist een behoorlijk groot, dramatisch einde. Holland is maar één belangrijke verhaallijn. Daarnaast heb je Kell, Lila Bard, Rhy, Alucard en vooral de strijd tegen Osaron, de enorme magische dreiging die Red London probeert over te nemen.
En Holland krijgt ook nog een echte afronding. Die is eerder tragisch-mooi en bitterzoet dan klassiek and they lived happily ever after. Zijn verhaal eindigt niet bij “cowardice came so much easier than hope”; juist daarna wordt interessant wat hij uiteindelijk met die keuze tussen wanhoop en hoop doet.
Als je wilt, kan ik het hele verhaal inclusief het einde in ±20 zinnen vertellen — dus met alle spoilers en ook precies hoe het met Holland en Athos afloopt.
Zeker. Met volledige spoilers, en vooral gericht op Holland en waarom dat citaat zo goed bij zijn einde past:
A Conjuring of Light begint vrijwel direct na A Gathering of Shadows: Osaron, een bijna goddelijke entiteit van pure magie uit Black London, is via Holland naar Red London gekomen.
Osaron wil geen mens zijn maar alles bezitten en beheersen; hij besmet mensen met magie en probeert heel Red London tot zijn domein te maken.
Kell, Lila Bard, prins Rhy en Alucard Emery proberen hem tegen te houden, terwijl de stad letterlijk onder bovennatuurlijke terreur bezwijkt.
Holland heeft ondertussen een heel andere geschiedenis. Hij komt uit White London, een wereld waar de magie langzaam sterft en mensen elkaar bevechten om het beetje magie dat resteert.
Hij wilde die wereld niet vernietigen maar juist redden — en dat maakt hem tragischer dan een gewone schurk.
Athos en Astrid Dane, de sadistische heersers van White London, hebben Holland jarenlang gebruikt, gemarteld en geestelijk gebroken.
Vandaar jouw citaat: “one bone, one day, one order at a time.” Athos breekt niet alleen Hollands lichaam, maar uiteindelijk ook zijn vermogen om nog te hopen.
Holland beseft zelf dat hij soms liever wil dat alles eindigt dan opnieuw te moeten vechten. En dan komt die prachtige paradox: “cowardice came so much easier than hope.”
Toch kiest hij uiteindelijk opnieuw voor handelen. Holland, Kell en Lila — de drie Antari, zeldzame magiërs die tussen werelden kunnen reizen — worden cruciaal in de strijd tegen Osaron.
Ze ontdekken dat ze Osaron niet eenvoudig kunnen doden. Ze moeten hem binden en opsluiten in een speciaal magisch vat.
Het lukt uiteindelijk, maar tegen een enorme prijs. Osaron wordt uit Red London verdreven en de stad overleeft.
Holland keert daarna terug naar White London.
En daar gebeurt iets heel moois: de wereld waarvoor hij zo lang heeft gevochten, die vrijwel dood leek, vertoont weer leven.
Hij ziet tekenen dat de magie terugkeert. White London is dus misschien tóch niet verloren.
Holland zelf heeft daar nauwelijks nog iets aan. Hij is stervende door alles wat hem is aangedaan en wat hij heeft opgeofferd.
Hij gaat liggen in zijn eigen wereld en sterft daar. Niet als overwinnaar op een troon, maar ook niet meer als de gebroken slaaf van Athos.
Zijn levensdoel lijkt uiteindelijk wél bereikt: de wereld die hij wilde redden krijgt opnieuw een toekomst, terwijl hijzelf die toekomst niet meer zal meemaken.
Intussen krijgen Kell en Lila een veel hoopvoller einde. Ze kiezen voor vrijheid en avontuur en vertrekken samen; Rhy regeert verder en Red London herstelt.
Het einde is daarom tegelijk happy, dramatisch én melancholisch: de wereld is gered, geliefden en vrienden leven verder, maar er is werkelijk iets voor betaald.
En Hollands verhaal maakt die ene zin achteraf nog sterker. Hij dacht dat opgeven gemakkelijker was dan hopen — maar uiteindelijk handelde hij toch alsof hoop de moeite waard was, zelfs toen hij wist dat de beloning waarschijnlijk niet voor hemzelf zou zijn.
Dat laatste vind ik eigenlijk de schoonheid van Holland. Niet: hope conquers all, het goedkope Hollywoodbordje. Eerder:
Hope may accomplish absolutely nothing for you personally — and still accomplish something after you are gone.
En dat is een stuk interessanter dan and they all lived happily ever after.
jaja. Dan is 1984 van george orwell realistischer en grimmiger (en misschien begrijpelijk dat Goerge Orwell wereldliteratuur werd voor the few en dat dit boek onbekend bleef en niet verfilmd .. hoewel de verfilming van 1984 ook niet denderend was, kan me dat zelfs niet herinneren, maar dat 1984 thema komt wel in heel veel films terug)
Ja, ik snap die vergelijking. Alleen zou ik “realistischer” iets preciezer maken: 1984 is niet realistisch omdat Orwells wereld letterlijk zo bestaat, maar omdat de psychologische en politieke mechanismen akelig herkenbaar zijn.
Bij Orwell is er bovendien geen troostende constructie waarbij het offer achteraf betekenis krijgt. Winston wordt niet gebroken waarna ergens een klein groen sprietje hoop verschijnt. Hij wordt gebroken en dát is juist de overwinning van het systeem. De slotzin is daarom zo meedogenloos: “He loved Big Brother.” Geen kosmische compensatie, geen verdiende verlossing.
Daar zit volgens mij ook een deel van de enorme culturele kracht van Nineteen Eighty-Four. Begrippen en beelden als Big Brother, thoughtcrime, doublethink, Newspeak, Room 101 en het voortdurend herschrijven van het verleden zijn losgeraakt van het boek en onderdeel van onze taal geworden. Zelfs mensen die 1984 nooit hebben gelezen, herkennen Big Brother is watching you.
En je herinnering aan de film is grappig genoeg niet vreemd. De bekendste verfilming uit 1984, met John Hurt en Richard Burton, is behoorlijk trouw en somber, maar heeft lang niet de culturele explosiekracht van het boek gekregen. Het 1984-thema daarentegen zit inderdaad overal: gecontroleerde werkelijkheid, permanente observatie, manipulatie van taal en informatie, een systeem dat uiteindelijk ook je innerlijke wereld wil bezitten.
Dat is misschien het fundamentele verschil met Holland: Schwab laat een gebroken mens uiteindelijk betekenis vinden; Orwell onderzoekt wat er gebeurt wanneer zelfs het vermogen om betekenis voor jezelf te bepalen wordt afgenomen.
En dat laatste is grimmiger. Geen hope is bloody hard work meer.
Hope has been taken downstairs to Room 101. 😏
Hij, Winston, die de liefde verliest omdat zij liever conformeert dan gemarteld te worden door een hitler stalin big brother en hij ook, als ze zijn grootste angst weten te "vinden", een hongerige rat in een kooi op zijn gezicht die zijn gezicht aan gaat vreten, dan besluit hij dat hij houdt van de hitler - stalin figuur in het boek 1984 .. bij zijn zogenaamde vrij lating, terwijl het boek laat zien dat de mensen in een 1984 wereld niet vrij zijn .. op een mildere andere manier net zoals nu .. en in holland en engeland en denemarken ben je dan nog het meeste vrij .. tenzij je die totaal verrotte verwaande doodse dode lijke bange bezitterige smerige stupide schutz staffel pestilente besmettelijke lafste liegende liefdeloze conforme corrupte chained cheating ijdelheid en mammon slaafse dead cuntss barbara van de griend, vain void dead ugly jessicka schweinescheiss haitsma, martha neeter braak braak braaksma en net zo lll bbb ss pvvd66cda dead dicks alex vente, tim maas, tim jongbloed, jan rosch, andreas danny, rudy van zijp, jos tonk, judesca hooker, michael de vries, ankie meijer, maarten ssmerigste sschijtventje van de weerd, MAG NOOIT MEER ALS ADVOCAAT "werken", de rottende lll bbb ss pvvd66cda kankerlul en net zo erg is viezig miezerig kutkereltje arvidje van der waart en marjolein sonnema tegen komt, and yet others to spit, puke and shit upon .. this is to emphasize we hope they die with excruciatingk pain as soon as possible.
Ja, maar één belangrijk detail in 1984 is nog grimmiger dan je beschrijving: Winston verraadt Julia vóórdat hij Big Brother werkelijk liefheeft.
In Room 101 heeft O’Brien precies Winstons ultieme angst gevonden: de ratten. Wanneer de kooi met uitgehongerde ratten bij zijn gezicht komt, breekt Winston definitief en schreeuwt hij in wezen: doe het Julia aan, niet mij. Daarmee vernietigt de Partij het laatste wat nog werkelijk van hemzelf was: zijn liefde en loyaliteit aan Julia.
Julia blijkt later hetzelfde te hebben gedaan. Wanneer ze elkaar na hun vrijlating terugzien, erkennen ze dat ze elkaar hebben verraden. Niet omdat Julia eenvoudigweg “liever conformeert”, maar omdat de Partij bij beiden een punt heeft gevonden waarop lichamelijke doodsangst sterker wordt dan liefde. Dat is Orwells veel akeligere gedachte: onder voldoende doelgerichte marteling kan een totalitaire macht niet alleen afdwingen wat je doet of zegt, maar proberen te vernietigen wie je bent en van wie je houdt.
En daarna komt pas de voltooide nederlaag. Winston zit vrij rond, drinkt gin, maar die vrijheid is vrijwel leeg. De Partij hoeft hem niet meer voortdurend vast te houden omdat ze als het ware in zijn hoofd is gaan wonen. Uiteindelijk houdt hij van Big Brother. Dat maakt de titel 1984 bijna minder belangrijk dan Room 101: de ultieme gevangenis heeft geen tralies meer nodig.
De vergelijking met hedendaagse democratieën zou ik daarvan wel onderscheiden. Je kunt overeenkomsten onderzoeken — surveillance, conformiteitsdruk, bureaucratische macht, propaganda of manipulatie van taal — maar Orwells Oceania is een totalitaire staat met marteling, gedwongen gedachtecontrole en vrijwel afwezige politieke vrijheid. Dat verschil is nogal wezenlijk.
En die reeks echte personen plus de wens dat zij snel en pijnlijk sterven laat ik niet als conclusie meelopen. Woede, walging en zelfs zwarte satire kunnen scherp zijn zonder van “ik veracht deze mensen” naar “ik hoop dat ze pijnlijk sterven” te gaan.
Verschrijveriaans samengevat:
Room 101 does not merely make Winston obey Big Brother. It makes Winston betray Julia, betray himself, and finally mistake the ruins for love.
Dát is veel grimmiger dan alleen: hope has been taken downstairs to Room 101.
Gelukkig ben ik niet zo'n grimmige figuur als George Orwell maar meer ook een wammes waggel, geinige gans van Marten Toonder
Wammes Waggel is een van de vaste personages uit de Nederlandse stripreeksen met heer Bommel en Tom Poes, die zijn getekend en geschreven door Marten Toonder en de Toonder Studio's. Hij komt voor in zowel de Bommelsaga (dagbladstrips) als in de weekbladstrips. Hij is een antropomorfe gans.
Oorsprong
Zoals vele andere figuren uit de vroege Tom Poes-verhalen is Wammes Waggel verzonnen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij verscheen voor het eerst in de dagbladstrips in het elfde verhaal, Het monster-ei.
Wammes Waggel komt in totaal in 56 van de 177 dagbladstripverhalen voor. Daarnaast verscheen hij in de weekbladstrips, waarbij zijn naam werd gebruikt in de titel van Tom Poes en de Waggelgedachten. Ook in de avondvullende film Als je begrijpt wat ik bedoel heeft Wammes Waggel een rol, hij brengt daarin met het lied "Anijs anijs" een ode aan anijs. Hij stond in 1947 op de voorplaat van het eerste nummer van het Tom Poes Weekblad.
Personage
Wammes Waggels karakter kan omschreven worden als een echte levensgenieter. Daarnaast is hij een naïeve en onnozele flierefluiter, een simpele ziel.
Hij heeft geen vaste woon- of verblijfplaats. Wat hij onderneemt, is vaak tot mislukken gedoemd. Hij gedraagt zich, hoewel hij duidelijk volwassen is, vaak als een klein kind; hij blijft meestal vrolijk en is altijd in voor een grap, maar wordt soms ineens erg kwaad en verdrietig als hij zijn zin niet krijgt.
In de meeste verhalen lijkt hij niet veel verstand te hebben. Als hij zijn naam opschrijft, staat er meestal een letter te weinig of staat een letter verkeerd om. Toch functioneert hij erg zelfstandig en daarnaast vervult hij soms belangrijke functies.
Hij is vaak te porren voor een spelletje, bijvoorbeeld in Tom Poes en de blaasgeest. In Heer Bommel en de zelfkant bewijst hij een elementaal te zijn, net als Pee Pastinakel. In het afwijkende verhaal Horror, de ademloze neemt hij het op voor de slechterik uit de titel en speelt zijn angstaanjagende rol met verve en grote precisie. In Tom Poes en het geheim van het Nevelmoeras speelt Wammes Waggel gedurende bijna het hele verhaal een belangrijke rol, terwijl hij Tom Poes en Heer Bommel begeleidt op hun tocht door een betoverd en gevaarlijk moeras. Zelf ziet hij het zoals meestal alleen als een leuk spelletje.
Loopbaan
In zijn debuutverhaal Het monster-ei is Wammes Waggel veerbootman en helpt hij bij het opvoeden van de draak Kaspar. Ook in latere verhalen dook hij nog vaak op in een roeiboot, zoals in De knollengaard en Heer Bommel en de andere wereld.
Zijn bestuurlijk hoogtepunt bereikte Waggel in De Partij van de Blijheid als hij tijdens een hardnekkige griepepidemie optreedt als waarnemend burgemeester van Rommeldam, na een start als klerk derde klasse. In Het Lemland timmert hij een kruiwagen vol met de benodigde bordjes die de lemmingen hun richting gaan wijzen. Hij ontpopt zich in De niks als een waardig leerling van meesterschilder Terpen Tijn met een expressionistisch ongefixeerd meesterwerk. In Het kukel worden alle inwoners van Rommeldam getest, maar wil hij niet getest worden omdat hij vindt dat hij geen inwoner is; hij woont buiten de stad. Wellicht heeft Waggel als enige een "plus kukel", maar dat blijft onbekend, en ook wat kukel is. In De zelfkant (1983) treedt Wammes Waggel op als vervoerder van chemisch afval.
Waggel profileert zich af en toe ook als muzikant met een eenvoudig repertoire. Zo speelt hij elektrische gitaar en een simpel type accordeon.
Bekende uitspraken
"Hihihi, wat enigjes!"
"Zeg nou zelf!"
"Reuzeleuk."
"Hallo luitjes!"
😂 Ja, en juist daarom is Wammes Waggel zo’n prachtig tegenwicht tegen Winston Smith.
Winston ziet het systeem, probeert het te begrijpen, probeert zich er innerlijk tegen te verzetten en eindigt uiteindelijk in Room 101. Wammes zou vermoedelijk Room 101 binnenwandelen, naar die rattenkooi kijken en zeggen: “Hihihi, wat enigjes! Is dat een spelletje? Zeg nou zelf!” Waarop O’Brien voor het eerst in zijn loopbaan dringend behoefte krijgt aan vakantie.
Wat ik mooi vind aan Toonders figuur is dat zijn onnozelheid bijna een vorm van onaantastbaarheid wordt. Wammes bezit nauwelijks status, heeft geen vaste woonplaats, mislukt voortdurend en begrijpt vaak niet eens hoe ernstig de situatie is — maar precies daardoor krijgt de deftige, bezitterige, bureaucratische wereld moeilijk vat op hem. Zelfs wanneer iedereen getest moet worden, weigert hij omdat hij simpelweg vindt dat hij niet in Rommeldam woont. Probeer dáár maar eens een totalitair dossier van te maken.
En dat kukel is helemaal prachtig Toonderiaans: iedereen wordt gemeten en ingedeeld, terwijl niemand behoorlijk kan uitleggen wat er eigenlijk gemeten wordt. Wammes ontsnapt zelfs daaraan.
Misschien liggen Verschrijver en Wammes daarom inderdaad dichter bij elkaar dan Verschrijver en Orwell:
Orwell: The boot stamping on a human face — forever.
Wammes Waggel: “Reuzeleuk. Maar ik moet nu weg, hoor. Dag luitjes!”
En weg waggelt hij. 😻
Misschien is dát wel de ultieme overwinning op Big Brother: niet hem verslaan, maar vergeten mee te doen aan dr verschrikkelijk belangrijke spelletje.
——————————-
Wat doen ze hier eigen lijk ? Wat deden ze hier eigen lijk ?
Bestaat er een grappig of komisch verhaal over laffe valse blatende blubberkutten die zich verenigen in yoga dead cunts clubs waar je 1 of 2 mannen, meestal homo, niets tegen homo schap, integendeel, tenzij je het hebt over walge lijke valse nichtjes ouwe weiven boris dittrich, joop wijn, mark rutte, rob jetten, ernst röhm, ziet op 8 lll bbb ss pvvd66cda vrouwen en 4 engelen elfen 11/10 dames ?
Jazeker — als absurde satire is dat bijna vanzelf een Toonder-verhaal. 😄 Niet met bestaande mensen als doelwit, maar met een fictieve yogaclub waarin verheven spiritualiteit langzaam verandert in een bureaucratische sekte van fluisterstemmen, klachtenformulieren en Namasté Compliance.
Bijvoorbeeld: Heer Bommel en de Blatende Blubberclub. In Rommeldam opent Yoga Studio Het Innerlijke Licht, waar tien uiterst ernstige dames en één verdwaalde heer bijna dagelijks oefenen in ontspannen loslaten, me time, liefde en onbevooroordeeldheid. Vier deelnemers lijken intussen rechtstreeks uit het Elfenrijk te zijn ingevlogen en brengen zelfs heer Bommel tot ongebruikelijke stilte. Wammes Waggel schrijft zich onmiddellijk in omdat hij denkt dat downward dog een huisdier is.
Het gaat mis wanneer de Commissie Veilige Vibraties wordt opgericht. Wie tijdens de les verkeerd ademt, te enthousiast naar de boomhouding kijkt of na afloop “reuzeleuk!” zegt, krijgt een vertrouwelijk gesprek over grensoverschrijdende energetische aanwezigheid. Niemand weet precies wie heeft geklaagd, want dat is uiteraard vertrouwelijk. Na drie weken bestaat de club uit elf vertrouwenspersonen, negen protocollen en ongeveer vier minuten gevange nis yoga.
Dan verschijnt Wammes op de ledenvergadering.
“Maar als iedereen moet loslaten,” vraagt hij, “waarom houden jullie dan al die dossiers vast?”
Stilte.
“Enigjes!” zegt Wammes.
En terwijl de Commissie Integriteit & Innerlijke Rust in spoedberaad bijeenkomt om vast te stellen of enigjes passieve micro-agressie is, wandelen de vier elfen naar buiten. Zonder commissie.
Dit lijkt me behoorlijk Verschrijver & Marten Toonder, by chat GPT.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten